Voor de Telegraaf ben ik naar Canada, Vancouver Island geweest. Een ongelooflijk mooie ervaring als reporter voor de Reiskrant. De combinatie van reizen, schrijven en fotograferen leven en beleven. Ondanks dat de foto van de springende man op de berg niet in Canada gemaakt is maar in Zuid Afrika, geeft deze foto voor mij het ultieme gevoel wat ik als reisverslaggever in Vancouver meegemaakt heb. Je passie leven, in de natuur, genieten en van de gebaande paden af.
Bart Kouwenberg ging voor Jan Doets America Tours en de Telegraaf Reiskrant op reis naar Canada. Om precies te zijn bezocht hij Vancouver, Whistler en Victoria in British Colombia, Canada. Ooit het gebied van de Cowichan, Squamish en de Lil’wat. Indianenstammen die volstrekt begrijpelijk deze streek uitkozen om hun wigwams op te slaan. Om de magie van de hier verpletterende natuur in al zijn grootheid te kunnen ervaren.
Vele totempalen staan op diverse plekken her en der verspreid in deze streek als stille getuigen en als eerbetoon aan de oorspronkelijke bewoners van dit land. Dat de indianen hun geboortegrond “moeder aarde” noemden en diep respect hadden voor de natuur is bij het zien van deze omgeving niet meer dan logisch. Het land is namelijk van een belachelijke schoonheid en ondanks dat ik kleurenblind ben, en niet zo’n klein beetje ook, heb ik het geluk gehad een verpletterend kleurenpalet op mijn netvlies te mogen vangen. Wat een land is dit zeg.
Want je hebt blauw en blauw. Maar in Vancouver en Whistler is blauw toch nog net even anders. De kleuren knallen namelijk naar binnen. Alsof je hallucinerende drugs gebruikt hebt. Met één groot verschil. Dit is echt. Geen drugs, geen hallucinatie. Intense kleuren, puur natuur; een cadeautje van deze zelfde moeder aarde. Daar hoefden ook de Squamish of Cowhichan geen vredespijp voor te roken om dit te kunnen aanschouwen.
Respect voor de natuur
En net als de indianen realiseren ook de huidige inwoners van British Colombia dat ze de natuur en het land waarin ze leven moeten koesteren en met respect moeten behandelen. Op werkelijk alle manieren wordt je hier als toerist op een prettige manier mee geconfronteerd. Van de verschillende prullenbakken op de hotelkamer in het hippe Listel Hotel in Vancouver tot aan de ongekookte spaghettistengels van het koffiebarretje Mogul in Whistler, bedoeld om in je bakkie koffie te roeren in plaats van de hier gebruikelijke houten staafjes. Zelfs de kledingzaak doet mee; voor ieder verkocht item wordt een boom teruggeplant . En ook de marinebioloog waarmee je orka’s gaat bewonderen vraagt aandacht voor bescherming van de walvis en blijft tijdens de trip op respectvolle afstand van deze mooie schepsels der natuur.
Het lijkt of iedereen in deze streek bezig is bomen te sparen en een koe voordat ze de bakplaat op gaat een normaal leven te geven. Want de hormoonvrije hamburgers zijn eerder regel dan uitzondering in Vancouver en omgeving. Onderaan de berg in Whistler verkopen ze trouwens belachelijk lekkere van deze wereldberoemde dingen.
Green thinking 2.0
De gezondheid- en sportfreak kan sowieso zijn geluk niet op in deze streek van Canada want naast de hormoonvrije hamburgers zijn er vele smoothiebarren, juice-tentjes, superfood in de supermarkten en fairtrade koffiezaken. Jugo Juice spant de kroon; een smoothiebar waarin de chiazaadjes op de bar in een grote blender klaar zijn voor vertrek en spinazieblaadjes naar hartenlust gecombineerd worden met appel, mango en stukjes gember. En voor de krachtsporters onder ons: proteineshakes staan ook op het menu. And what about de zaak met de gele M? Hard zoeken. En dat zegt heel wat op dit continent lijkt mij.
British Colombia is green thinking 2.0. En het is juist deze sfeer die je voelt en proeft als je op je gehuurde Trek door Vancouver, Stanley Park en over Sunset Boulevard crossed; van Granville Island tot China Town. Van s’morgens vroeg tot laat in de middag zit ik met een smile van oor tot oor op mijn bike. Zo zou fietsen in de h